جوزه

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ] (اِ) جوجه. جوژه :
تا سحر هر شب چنانچون می طپم
جوزهء زنده طپد بر بابزن.آغاجی.
رجوع به جوجه شود. || غوزه؛ کشکله. جوزهء پنبه بود که از او پنبه بیرون کنند. گوزهء پنبه. (مهذب الاسماء) (اسدی).