جوز هندی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو زِ هِ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)(1) گردکان هندی است که نارگیل باشد، معرب آن نارجیل است. (برهان). در رسالهء پهلوی (خسروکواتان و ریتک وی) «بند 50» آمده: انارگیل که با شکر خورند بهندوی انارگیل خوانند و بپارسیک گوچ ی هیندوک (گوز هندی) خوانند. (حاشیهء برهان چ معین از اونوالا ص25). نارجیلست و گفته شود جوز بویا، گرم و خشک در سیم و گویند در دوم، بوی دهان خوش کند و جگر و معده را قوت دهد و روشنی چشم بیفزاید و شکم به بندد و عسر بول را سودمند آید و نشاط آرد و شربتی از او دو درم تا سه درم است. (تحفه) :
دو رخ چون جوز هندی ریشه ریشه
دو حنظل هر یکی زهری به شیشه.نظامی.
(1) - Coco.