جوژه

«لغت نامه دهخدا»

[ژَ / ژِ] (اِ) جوجه است که بچهء مرغ باشد. (برهان) :
چون پند فرومایه سوی جوژه گراید
شاهین ستنبه به تذروان کند آهنگ.
جلاب بخاری.
گوشت ماکیان جوژه حرارت معده را ساکن کند بخاصیت. (ذخیرهء خوارزمشاهی). رجوع به جوجه شود.