جوسنگ

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُو سَ] (اِ مرکب) (از: جو، شعیر + سنگ، وزن) یک قسمت از هفتادودو قسمت مثقال بوده است. (مقدمهء ابن خلدون). جو مقدار و همچند جو در کوچکی و وزن. (برهان) (شرفنامهء منیری) :
به قسطاسی بسنجم راز موبد
که جو سنگش بود قسطای لوقا.خاقانی.
آن خال جوسنگش ببین آن روی گندم گون نگر
بر خاک راه او مرا جوجو دل پرخون نگر.
خاقانی.
نوشین مفرح آن لب جوسنگ خال مشکین
مشکین جو تو دیدم با جو شدم برابر.
خاقانی.