جوش آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[وَ دَ] (مص مرکب) به غلیان داشتن. بجوش داشتن. بجوش آوردن :
دلش بر وی از رحمت آورد جوش
که اینک قبا پوستینم بپوش.سعدی.