جوشان

«لغت نامه دهخدا»

(نف) که میجوشد. جوشنده. در حال جوشیدن :
بزرگان ایران خروشان شدند
از آن اژدها تیز جوشان شدند.فردوسی.
خروشان و جوشان بجوش اندرون
همی از دهانْش آتش آمد برون.فردوسی.
چو بهرام بنشست بر تخت زر
دل و مغز جوشان ز مرگ پدر.فردوسی.
در باغ کنون حریرپوشان بینی
دلها ز نوای مرغ جوشان بینی.منوچهری.
|| خشمگین :
همی بود گشتاسب دل دردمند
خروشان و جوشان ز چرخ بلند.فردوسی.
چو باد از کوه و از دریاش راند بر هوا ماند
به کوشان پیل و کرگندن به جوشان شیر و اژدرها.
اسدی.