جوشانیدن

«لغت نامه دهخدا»

[دَ] (مص) بغلیان آوردن. تغلیه. اغلاء. جوشاندن :
باد اگر آتش تنزیل بجوشاند
مرد داناش بتأویل دهد تسکین.ناصرخسرو.
در تموزی که حرورش دهان بجوشانیدی. (گلستان).
رجوع به جوشاندن شود.