جولانی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ نی ی] (ع ص) عام منفعت: رجل جولانی؛ مرد عام منفعت. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). || بسیار گرد و غبار: یوم جولانی. یوم جولانَ، و این ممنوع الصرف است. (منتهی الارب). || در تداول فارسی، اسب جولانی؛ اسبی که در میدان نبرد به تاخت وتاز است : کجا رسد خر باری به اسبِ جولانی؟ || پیالهء شراب. (غیاث اللغات از مصطلحات و بهار عجم) :
او را که گرد عاشقی در ساغر دل ریختند
کی صاف عشرت می رسد زین نیلگون جولانیش؟
غزالی مشهدی (از آنندراج).