جو و جر

«لغت نامه دهخدا»

[جو وُ جَ] (اِ مرکب، از اتباع)جوی و جر. از: جو، بمعنی نهر + جر، بمعنی زمین شکافته :
گر رحمت خدای نبودی و فضل او
افکنده بود مکر تو در جو و جر مرا.
ناصرخسرو.
رجوع به جوی و جر شود.