جو و گندم

«لغت نامه دهخدا»

[جَ / جُ وُ گَ دُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) کنایه از سپید و سیاه :
خم شد قدت و بسجده ای خم نشدی
از هم پاشیدی و فراهم نشدی
رفتی از کار و گشت بیکاری بیش
ریشت جو و گندم شد و آدم نشدی.
اشرف (از آنندراج).
رجوع به جوگندم و جوگندمی شود.