«لغت نامه دهخدا»
(نف) از جستن (جوییدن). جوینده. (آنندراج). جویان. جستجوکننده. (فرهنگ فارسی معین). طالب. طلب کننده : دلا از جان و جان تا کی یکی جویای جانان شو چو سلطان اوست بر جانها غلام خاص سلطان شو. خاقانی. نبینی که با گرز سام آمده ست جوان است و جویای نام آمده ست. فردوسی. پرستندهء آز و جویای کین به گیتی ز کس نشنود آفرین.فردوسی. - جویا شدن؛ پرسیدن. - || جستن. - جویا کردن:گر تو اندر چرخ گردان بنگری فعلش ترا گرچه جویا نیستی مر علم را جویا کند. ناصرخسرو. - جویا گشتن:پیموده شد از گنبد بر من چهل ودو جویای خرد گشت مرا نفس سخنور. ناصرخسرو.