جویان

«لغت نامه دهخدا»

(نف، ق) جوینده. (آنندراج) :
باز یارب چونم از هجران دوست
باز چون گم گشته ام جویان دوست.فرخی.
فانی اشد شوقاً الیک، بهشت ما ترا جویانست. (قصص الانبیاء: 242)... متلهف بود و پویان و مترصد و جویان. (گلستان سعدی). || در حال جستن. رجوع به جویا شود.