جویه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ وی یَ] (ع ص) مؤنث جَویّ. دلتنگ و اندوهگین که بیان حال خود نتواند. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). رجوع به جَویّ شود. || ناموافق، گویند: ارض جویّه؛ زمین ناموافق، و گاهی یاء مخفف گردد. (منتهی الارب).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر