جه

«لغت نامه دهخدا»

[جِهْ] (ص، اِ)(1) بلغت زند و پازند، زنان فاحشه و بدکار. (برهان) (آنندراج).
(1) - پهلوی jeh (زن بدکار) (مناس 277:2) (نیبرگ 116)، در اوستا jah (بارتولمه 606) (فرهنگ ایران باستان 1:217) (یشت 1:145 و 2:108) (از حاشیهء برهان قاطع چ معین).