جهال

«لغت نامه دهخدا»

[جُهْ ها] (ع ص، اِ) جِ جاهل. (منتهی الارب). جاهلان. نادانان. (اقرب الموارد) :
بر سر جهال به امر خدای
محتسب او بکند احتساب.ناصرخسرو.
جهال در تنعم و ارباب فضل را
بی صدهزار غصه یکی نان نمیرسد.
رشید وطواط.
حکیمی که با جهال درافتد باید که عزت توقع ندارد. (گلستان سعدی). رجوع به جاهل شود.