جهانبانی

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هامْ] (حامص مرکب) سمت جهانبان. جهانداری. سلطنت. پادشاهی : زمام ملک و پادشاهی در قبضهء او نهد و جهانبانی و جهانداری او را دهد. (فارسنامهء ابن بلخی).
چه آزادند درویشان ز آسیب گرانباری
چه محتاجند سلطانان به اسباب جهانبانی.
خاقانی.