جهان پناه

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هامْ پَ] (ص مرکب) پناه جهان. (آنندراج) :
شاها ملکا جهان پناها
یک شاه نه بل هزار شاها.نظامی.
شاه جهان پناه سایهء کردگار. (گلستان). شاهزاده را ببارگاه جهان پناه رسانید. (حبیب السیر).