جهان پیما

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هامْ پَ / پِ] (نف مرکب)پیمایندهء جهان. جهانگرد. سیاح. رحاله :
قلم بیگانه بود از دست گوهربار او لیکن
قدم پیمانهء نطق جهان پیمای او آمد.خاقانی.
جهان پیمایش از گیتی نوردی
گرو برده ز چرخ لاجوردی.نظامی.
دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار
تا فرورفت بگل پای جهان پیمایت.سعدی.
یاد باد آنکه نگارم چو کمر بربستی
در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود.حافظ.