جهانتاب

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (نف مرکب) جهان تابنده. نوردهنده بجهان. فروغ بخشنده :
مگْزین در دونان چو بود صدر قناعت
منگر مه نخشب چو بود ماه جهانتاب.
خاقانی.
چو در آب جام جهانتاب دید
ز یک شربتش خلق سیراب دید.نظامی.
|| کنایه از خورشید. (آنندراج) (انجمن آرای ناصری) :
نیای خویشتن را دید در خواب
که گفت ای تازه خورشید جهانتاب.نظامی.
|| ماه پنجم است از ماههای ملکی. (برهان) (انجمن آرای ناصری).