جهانجو

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (نف مرکب) جهان جوینده. جویندهء عالم. طالب جهان. که در پیِ گرفتنِ جهان باشد. جهان گیر :
بدادش از آزادگان ده هزار
سواری جهانجوی و نیزه گذار.فردوسی.
غره مشو بدانکه جهانت عزیز کرد
ای بس عزیزکردهء خود را که کرد خوار
مار است این جهان جهانجوی مار گیر
از مارگیر مار برآرد همی دمار.
عمارهء مروزی.
|| پادشاه بزرگ. سلطان کشورگشا :
جهانجوی بر تخت زرین نشست
بسر بر یکی تاج و گرزی بدست.فردوسی.
چو خسرو زآن جهانجوی ستمگر
برآرد دست بازآید بر این در.نظامی.
کیانی تاج را بی تاجور ماند
جهان را بر جهانجوی دگر ماند.نظامی.