جهانداری

«لغت نامه دهخدا»

[جَ] (حامص مرکب) عمل و شغل جهاندار. ملکت. سلطنت. پادشاهی. (شرفنامهء منیری). نگهبانی جهان. (حاشیهء برهان). ادارهء مملکت بنحوی نیکو. (فرهنگ فارسی معین) :
چون خداوند جهانداری و شاهی بتو داد
گفت من یافتم اینک ز خداوند نظر.فرخی.
در جهانداری بملک و در عدو بستن بجنگ
هم سلیمان را قرینی هم فریدون را بدیل.
فرخی.
هر کس بجز از تو بجهانداری بنشست
بیدادگر است و ملک بیخرد و مست.
منوچهری.
فریدون نسب پادشاهی که از وی
جهانداری آمد چنان کز فریدون.سوزنی.
به چه کار آیدت جهانداری
مردنت به که مردم آزاری.سعدی.