جهاندیده

«لغت نامه دهخدا»

[جَ دی دَ / دِ] (ص مرکب)آنکه بسیار در اقطار عالم سفر کرده. سیاحت کننده و جهانگرد. مسافر. (برهان). سیاح. (انجمن آرای ناصری). || مجرب. آزموده. کارکشته. تجربه کار. (آنندراج) :
درست است گفتار فرزانگان
جهاندیده و پاک دانندگان.فردوسی.
گر از بنده لغوی شنیدی مرنج
جهاندیده بسیار گوید دروغ.سعدی.