جهانگشای

«لغت نامه دهخدا»

[جَ گُ] (نف مرکب) گشاینده و تسخیرکنندهء جهان :
حکم تو دیوبند و جهانت جهانگشای
اقبال بر در تو در آسمانگشای.خاقانی.
شاه جهانگشای را از شب و روز آن جهان
باد هزار سال عمر اینْت دعای راستین.
خاقانی.