جهش

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هِ] (اِمص) از جستن، جهیدن. پرش :
سر بجهد چونکه بخواهد شکست
وین جهش امروز در این خاک هست.
نظامی.
|| سرشت و خلقت و طبیعت. (برهان) (انجمن آرای ناصری) (آنندراج). طینت :
چو بر تخت بنشست کرد آفرین
به نیکی جهش بر جهان آفرین.
فردوسی (شاهنامه چ بروخیم 2960).
چو آن بدجهش رفت نزدیک شاه
ورا دید با بنده در پیشگاه.فردوسی.