جهنده

«لغت نامه دهخدا»

[جَ هَ دَ / دِ] (نف) آنکه جهد. جهش کننده. جستن کننده. جهان :
چو چنبرهای یاقوتین بروز باد گلبنها
جهنده بلبل و صلصل چو بازیگر بچنبرها.
منوچهری.
|| گذرنده. ناپایدار. فانی :
منه هیچ دل بر جهنده جهان
که با تو نماند همی جاودان.فردوسی.
چنین است رسم جهنده جهان
همی راز خویش از تو دارد نهان.فردوسی.
|| درخشنده :
چشم و چراغ قوم و قبایل ز پیش چشم
برق جهنده چون برود آنچنان برفت.سعدی.