چابک رقیب

«لغت نامه دهخدا»

[بُ رَ] (ص مرکب) حریف ماهر. رقیب چالاک :
هر نفس این پردهء چابک رقیب
بازییی از پرده برآرد غریب.
نظامی (مخزن الاسرار).