چابک سخن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ سُ خَ] (ص مرکب)سخنور. ناطق. کسی که در سخن مضامین نیکو تواند آورد :
به آن چابک سخن دشت بیاض شعر ارزانی
که صد مضمون بهم از یک خدنگ خامه میدوزد.
؟ (از آنندراج).