چابک سرای

«لغت نامه دهخدا»

[بُ سَ] (نف مرکب)شاعر خوش سخن. || ماهر در سخنوری. || خوش آواز :
بیار ای سخنگوی چابک سرای
بساط سخن را یکایک بجای.
نظامی (شرفنامه).