چارپای بند

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ مرکب) کنایه از عناصر اربعه است که آدمی مجموعهء آن است. (آنندراج) :
با چنین چارپای بند بود(1)
سوی هفت آسمان شدن دشوار.سنائی.
(1) - ن ل: با چنین چارپای لنگ بود و در این صورت شاهد نیست. رجوع به چارپای شود.