«لغت نامه دهخدا»
[بَ / بِ] (اِ مرکب) چارچوب. چهارچوب. چهارچوبه. چارچوبهء در. چارچوبی که مصراع در یک لتی یا دو مصراع در بر آن استوار شود. || چهار قطعه چوبی که در حاشیهء چیزی قرار دهند. (ناظم الاطباء). و رجوع بچارچوب و چهارچوب و چهارچوبه شود.