چارخایگی

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ] (حامص مرکب)شجاعت و جنگجویی. || میل وافر به زنان داشتن :
پیرانه سر که پشت امیدی دوتا شده
از چارخایگی دو سه جا کدخدا شده.
امیدی (از آنندراج).
|| کنایه از مفسدی و حیله گری.(1)
(1) - مؤلف آنندراج لغت «چارخایه» را «کنایه از مفسد و محیل» معنی کرده و این بیت را شاهد مثال آورده است لیکن از مفهوم شعر کاملا پیداست که «چارخایگی» درینجا همان میل وافر به زنان داشتن معنی میدهد و استنباط مؤلف مزبور خطا و نارساست.