چارگوشه

«لغت نامه دهخدا»

[شَ / شِ] (اِ مرکب) هر چیز را گویند که مربع باشد. (برهان). ذو اربعه زوایا. چارگوشه ای. چارزاویه ای(1). || کنایه از تخت پادشاهان است که بعربی «سریر» خوانند. (برهان). کنایه از تخت بود که آنرا«پات» و «گاه» نیز گویند و به تازی «سریر» خوانند. (آنندراج). || چاردیواری. خانهء کوچک. گوشه. زاویه :
آن را که چارگوشهء عزلت میسر است
گو پنج نوبه زن که شه هفت کشور است.
اثیرالدین (از آنندراج).
|| کنایه از تابوت هم هست. (برهان) (آنندراج).
|| چارسمت. چارطرف. چارجانب :
بفرمود تا نامور پهلوان
همی گشت بر چارگوشهء جهان.فردوسی.
ندای هاتف غیبی ز چارگوشهء عرش
صدای کوس الهی به پنج نوبت لا.خاقانی.
چون فرو دید چارگوشهء کاخ
ساحتی دید چون بهشت فراخ.نظامی.
و رجوع به چهارگوشه شود.
(1) - Quadrangle.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر