«لغت نامه دهخدا»
[چارْ](اِخ) چهاریار. خلفای اربعه. خلفای راشدین. ابوبکربن ابی قحافه، عمر بن الخطاب، عثمان بن عفان، علی بن ابیطالب (ع). ابوبکر و عمر و عثمان و علی (ع) : بی مهر چاریار در این پنج روزه عمر نتوان خلاص یافت از این ششدر فنا. خاقانی. گواهی رود از که؟ از چاریار که صد آفرین باد بر هر چهار.نظامی. چاریارش به اصل دان و بفرع چاردیوار گنج خانهء شرع.نظامی. ز آن جمله محرم حرم خاص چاریار هر چار، قبلهء حرم و کعبهء وفا.عطار. مونس احمد به مجلس، چاریار مونس بوجهل عتبه و ذوالخمار.مولوی.