چاشتخواران

«لغت نامه دهخدا»

[خوا / خا] (اِخ) نام محلی. نام صحرایی، منزلگاهی در بیابان، بین راه گرگان و ری : یک روز به منزلی که آن را چاشتخواران گویند خواسته بود پدر که پسر را فروگیرد. (تاریخ بیهقی چ فیاض ص 133).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر