«لغت نامه دهخدا»
[خوَرْ / خُرْ] (نف مرکب)خورندهء چاشت. || چاشته خور. کسی که یک بار مزهء چیزی را چشیده باشد و سپس همیشه در آرزوی آن بود. (ناظم الاطبا). و رجوع به چاشته خور و چاشتی خور و چشته خور شود.