«لغت نامه دهخدا»
[کِ] (اِ مرکب) چاکی که در آستین کنند و این دو نوع بود، یکی در طول و رسم مردم ولایات همین است و دوم در عرض و این را در هندوستان «قلابه»(1)خوانند. (آنندراج) : طپیدن دل مجروح را توان دیدن ز ساعد تو که از چاک آستین پیداست. وحید (از آنندراج). (1) - مؤلف آنندراج نویسد که «قلابه را بعضی «قرابه» براء مهمله گفته اند لیکن در هیچ سندی یافت نشده».