چاک ران

«لغت نامه دهخدا»

[کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)کنایه است از فرج. (آنندراج) (غیاث). فرج. (ناظم الاطباء) :
شکر گوئید ای سپاه و چاکران
رسته اید از شهوت و از چاک ران.مولوی.
|| کنایه است از دبر. (آنندراج) (غیاث). دبر. (ناظم الاطبا).
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر