«لغت نامه دهخدا»
[کِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)کنایه است از فرج. (آنندراج) (غیاث). فرج. (ناظم الاطباء) : شکر گوئید ای سپاه و چاکران رسته اید از شهوت و از چاک ران.مولوی. || کنایه است از دبر. (آنندراج) (غیاث). دبر. (ناظم الاطبا).