«لغت نامه دهخدا»
[مَ / مِ سَ] (نف مرکب) شاعر. منظومه ساز. چامه گوی. چکامه سرا. سرایندهء سخن منظوم. آنکه شعر سراید و سخن موزون و مقفی گوید. سخن سرا. قافیه سنج. تصنیف ساز. || آوازخوان. کسی که شعری را با آواز بخواند. آنکه غزل یا تصنیف را در دستگاه موسیقی بخواند. و رجوع به چامه سرای شود.