چانگ چئو

«لغت نامه دهخدا»

[چِ] (اِخ)(1) خان چو. نام بندری است در چین شرقی بر ساحل دریای چین، مقابل جزیرهء فورموز و تقریباً بخط مستقیم پانصدهزار گز در مشرق مایل بشمال کانتون و جزء ایالت فوکین(2) امروزی است. این بندر در عهد مغول اهمیتی بس عظیم داشته است و از لحاظ تجارت خارجی چین و رفت وآمد کشتیهای بزرگ تجارتی و مسافری مابین چین و هند و جنوب ایران و بلاد عرب یکی از مراکز عمدهء چین بوده است. و ابن بطوطه وقتی که از هند بچین آمده بود اولین نقطه ای از خاک چین که وی در آنجا پیاده شده همین شهر بوده است و در مراجعت از چین بهند نیز از همین بندر کشتی گرفته است. در عهد مغول نام این شهر بتلفظ عامیانه چینیان «تسوتونگ» بوده که با حذف گاف (حرف اخیر) تلفظ آن بسیار نزدیک بکلمهء «زیتون» عربی شنیده میشده است و بهمین جهت مؤلفین عرب و ایرانی در قرون وسطی نام این شهر را زیتون (بهمان لفظ میوهء معروف) نوشته اند و در سفرنامه مارکوپولو نام این شهر به املای سایتون(3) مرقوم است. (از حواشی شدالازار بقلم مرحوم قزوینی ص 508).
(1) - Tchang-Tcheou.
(2) - Fo-Kien.
(3) - cayton.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر