«لغت نامه دهخدا»
[چَ کَ / کِ] (نف مرکب)چتردار. (آنندراج). آن کس که چتر بدست گیرد و بر سر شاه یا صاحب مرتبه و مقامی نگاه دارد. کشندهء چتر : مه ز فلک چترکش شاه شد چتر بهمسایگی ماه شد. میرخسرو (از آنندراج). || کنایه از صاحب علامت چتر که سلطان باشد. صاحب تاج و تخت : بلبل اگر در چمن مدح تو گوید سزد لیک چو طاوس نیست چترکش و تاجدار. خاقانی.