«لغت نامه دهخدا»
[چَ رِ نِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)(1) چتری که بوسیلهء آن از هوا بزمین فرودآیند. چتر مخصوصی که خلبانان یا مسافران هواپیما هنگام خطر خود را بدان وسیله در فضا رها کنند و بزمین فرودآیند و نجات یابند. چتری که چتربازان با آن چتر از فراز ارتفاعات یا از درون بالن و هواپیما بزمین فرودآیند. چتری مخصوص چتربازان. وسیلهء آرام فرود آمدن اجسام یا اشخاص از هوا بزمین. چتر هوائی. (1) - Parachute.