«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ سْ / سِ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) چراغ آسمانی. کنایه از آفتاب. (آنندراج). آفتاب. (ناظم الاطباء). چراغ جهانتاب. چراغ سپهر. چراغ جهان. چراغ عالم افروز : گرچه از کبریت بفروزد چراغ زو چراغ آسمان پوشیده اند.خاقانی. رجوع به چراغ آسمانی و چراغ سپهر شود. || ماهتاب. (ناظم الاطباء).