«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ بَ اَ تَ](مص مرکب) چراغ افروختن. چراغ برکردن و چراغ برگرفتن و چراغ روشن کردن. (آنندراج) : شبی زیت فکرت همی سوختم چراغ بلاغت برافروختم.سعدی. || کنایه است از رسیدن بدولت. (آنندراج). رجوع به چراغ برکردن و چراغ روشن کردن شود.