«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ بَ رَ / رِ] (اِ مرکب)(1)چراغدان را گویند. (برهان) (آنندراج). چراغدان. (ناظم الاطباء). بعربی مشکوه خوانند. (برهان) (آنندراج) (ناظم الاطباء). چراغواره. چراخواره. جاچراغی. چراغدان. رجوع به چراخواره و چراغواره شود. || اسبی که دو دست را بلند کرده بر روی دو پا ایستد. (ناظم الاطباء). چراغ. چراغپا. (1) - مرکب از: چراغ + بر(بردن) + ه (پسوند آلت) = چراغواره = چراخواره. (از حاشیهء برهان بتصحیح دکتر معین).