«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ یَ / یِ](حامص مرکب) ایستادن بُز روی دو پای خود در نتیجهء تعلیم و بازی کردن. ایستادن بعضی حیوانات روی دو پا و بازی درآوردن : آن خداوندهء بز مرد خسیسی است از بهر شکم آن بزک را چگونه چراغپایه بازی آموخته است. (کتاب معارف بهاء ولد چ فروزانفر ص 182 و 472).