«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ تَ هِ مَ](ترکیب اضافی، اِ مرکب) چراغ ته دامان. بمعنی چراغ زیر دامان است. چراغ روشنی که برای محفوظ ماندن از باد زیر دامن گیرند : دل که در رهگذر باد حوادث شمعی است چون چراغ ته دامن شود از خاموشی. صائب (از آنندراج). رجوع به چراغ زیر دامن شود.