چراغدان

«لغت نامه دهخدا»

[چَ / چِ] (اِ مرکب) معروف است. (آنندراج). مشکوه، و هر جائی که در آن چراغ گذارند تا از باد و باران محفوظ ماند. چراغ بره. (ناظم الاطباء). مسرجه. (منتهی الارب) (تفلیسی). مشکاه. (منتهی الارب). جای چراغ :
پروانهء تو خلاص بخشد
از دودهء شب چراغدان را.سیف اسفرنگ.
و هر ساعت چراغدان از زیر طشت بیرون گرفتندی. (سندبادنامه ص 96). چراغی میدیدیم افروخته و درآن چراغدان روغن تمام و فتیله میبود. (انیس الطالبین نسخهء خطی کتابخانهء مؤلف ص18).
|| چراغ. مطلق چراغ :
گل را چه گرد خیزد از ده گلابزن
مه را چه ورغ بندد از صد چراغدان.
؟ (از کلیله و دمنه).
برخی جانت شوم که شمع فلک را(1)
پیش بمیرد چراغدان ثریا.سعدی.
(1) - ن ل: شمع افق را.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر