«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ] (اِ مرکب) معروف است. (آنندراج). مشکوه، و هر جائی که در آن چراغ گذارند تا از باد و باران محفوظ ماند. چراغ بره. (ناظم الاطباء). مسرجه. (منتهی الارب) (تفلیسی). مشکاه. (منتهی الارب). جای چراغ : پروانهء تو خلاص بخشد از دودهء شب چراغدان را.سیف اسفرنگ. و هر ساعت چراغدان از زیر طشت بیرون گرفتندی. (سندبادنامه ص 96). چراغی میدیدیم افروخته و درآن چراغدان روغن تمام و فتیله میبود. (انیس الطالبین نسخهء خطی کتابخانهء مؤلف ص18). || چراغ. مطلق چراغ : گل را چه گرد خیزد از ده گلابزن مه را چه ورغ بندد از صد چراغدان. ؟ (از کلیله و دمنه). برخی جانت شوم که شمع فلک را(1) پیش بمیرد چراغدان ثریا.سعدی. (1) - ن ل: شمع افق را.