«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ سِ پِ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب و ماه و ستارگان باشد. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء). مجازاً آفتاب. چراغ آسمان و چراغ فلک. (فرهنگ نظام). آفتاب عالمتاب. مرادف چراغ آسمانی و چراغ جهانتاب و چراغ عالم افروز. (مجموعهء مترادفات) : که چون بامدادان چراغ سپهر جمال جهان را برافروخت چهر. نظامی (از آنندراج). رجوع به چراغ آسمان و چراغ آسمانی و چراغ جهانتاب شود.