«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ کُ] (حامص مرکب) عمل قبیح و کردار زشت. (ناظم الاطباء). کار قوم معروفی که بعمل شنیع شهرت دارند : تا دست فاسقی بغلط پای گیردش هر شب کند چراغکشانی برادرت. شفائی (ازآنندراج). || چراغ کشی. چراغ خاموش کنی. رجوع به چراغ کش شود.