«لغت نامه دهخدا»
[چَ / چِ غِ کَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آتش طور. کنایه از روشنائی و نوری که شب هنگام موسی کلیم در کوه طور دید و آنرا آتش افروخته پنداشت : مشعل یونس و چراغ کلیم بزم عیسی و باغ ابراهیم.نظامی. و رجوع به چراغ طور شود. || کنایه از ید بیضای موسی کلیم.